copyright © 2010 Roel Jansen / de School van de Kraanvogel · all rights reserved · e-mail: info@kraanvogel.nl
Tit Khun
ALGEMENE INFO
Taijiquan ('Tai Chi'), Baguazhang en Xingyiquan worden algemeen beschouwd als dé drie interne stijlscholen. Er zijn er echter veel meer, veelal in besloten kring doorgegeven of zelfs helemaal binnen één familie gehouden. De stijl Tit Khun is er één van.
Tit Khun is waarschijnlijk -via de Chinese provincie Fujian- van oorsprong afkomstig uit de provincie Henan. Het toont sterke overeenkomsten met stijlen uit de streek rond Chenjiagou (waar Chen-stijl Tai Chi vandaan komt), maar dan wel volgens héél oude opvattingen. Omstreeks 1850 is Tit Khun van China naar Indonesië gebracht, waar het in relatief besloten kring werd doorgegeven en 'Chinees' werd gehouden.
Taijiquan ('Tai Chi'), Baguazhang en Xingyiquan worden algemeen beschouwd als dé drie interne stijlscholen. Er zijn er echter veel meer, veelal in besloten kring doorgegeven of zelfs helemaal binnen één familie gehouden. De stijl Tit Khun is er één van.
Tit Khun is waarschijnlijk -via de Chinese provincie Fujian- van oorsprong afkomstig uit de provincie Henan. Het toont sterke overeenkomsten met stijlen uit de streek rond Chenjiagou (waar Chen-stijl Tai Chi vandaan komt), maar dan wel volgens héél oude opvattingen. Omstreeks 1850 is Tit Khun van China naar Indonesië gebracht, waar het in relatief besloten kring werd doorgegeven en 'Chinees' werd gehouden.
Een aantal Tit Khun-meesters:
v.l.n.r. Tjiam Tjeng Soey ('peh Tjeng'), Tan Boen Hoey, Thio Seng Peng en 'meneer' Tan Eng Ho.
v.l.n.r. Tjiam Tjeng Soey ('peh Tjeng'), Tan Boen Hoey, Thio Seng Peng en 'meneer' Tan Eng Ho.
Door de komst naar Indonesië heeft Tit Khun niet de invloeden ondergaan van de ontwikkelingen die in het moederland China op het gebied van de krijgskunsten wèl speelden: zo is Tit Khun niet meegegaan in de ontwikkeling naar gezondheidskunst of performance art. Tit Khun is nog steeds de authentieke interne krijgskunst die het in 1850 was.
v.l.n.r.: taotjat piong, een aktie uit de eerste van de vijf stappen van Tit Khun
In 1965 bracht meneer ('meneer' was voor ons zijn titel) Tan Eng Ho Tit Khun naar Nederland, waar hij zich aktief inzette voor het doorgeven van deze stijlschool waar hij de laatste meester van was.
De naam Tit Khun betekent zowel 'continu boksen' als 'recht boksen'. Continu ('onafgebroken', 'aanééngeregen') boksen zou men kunnen interpreteren als de stijlnaam: het verwijst namelijk naar de zachte, maar voortdurend doorvloeiende en in elkaar overgaande, manier van reageren en handelen die Tit Khun eigen is. Recht boksen is dan meer de interpretatie van de naam voor de eerste van de vijf stappen van Tit Khun.
Tit Khun is opgebouwd uit de vijf stap-groepen tit khun, tit lohan tju, siam, tang tjoa en pat kwa, extra bewegingen & oefeningen, de zes vormen lo seng, no mui, kiu liu, tju tjong, kwan yin tha lian hoa en eng tjun khun no mui, wapentraining, tit khun lat en tit khun tju hoat.
De naam Tit Khun betekent zowel 'continu boksen' als 'recht boksen'. Continu ('onafgebroken', 'aanééngeregen') boksen zou men kunnen interpreteren als de stijlnaam: het verwijst namelijk naar de zachte, maar voortdurend doorvloeiende en in elkaar overgaande, manier van reageren en handelen die Tit Khun eigen is. Recht boksen is dan meer de interpretatie van de naam voor de eerste van de vijf stappen van Tit Khun.
Tit Khun is opgebouwd uit de vijf stap-groepen tit khun, tit lohan tju, siam, tang tjoa en pat kwa, extra bewegingen & oefeningen, de zes vormen lo seng, no mui, kiu liu, tju tjong, kwan yin tha lian hoa en eng tjun khun no mui, wapentraining, tit khun lat en tit khun tju hoat.
Twee leerlingen oefenen Lo Seng, de eerste vorm van Tit Khun
OVER DE VORMEN
Hoewel de training zich grotendeels concentreert rond het zich eigenmaken van vaardigheid in de vijf stap-groepen heeft vormbeoefening een belangrijke toegevoegde waarde. Enerzijds onderwijzen de vormen natuurlijk de vloeiende lijnen volgens welke Tit Khun beweegt, ze trainen de specifieke power, enzovoorts; anderzijds heeft elk van de zes vormen een eigen 'verborgen' les:
Lo Seng (precieze betekenis van de naam onbekend, maar het is waarschijnlijk iets met 'vallen') onderwijst het continu uit balans houden van het zwaartepunt van de tegenstander door pressie, door te trekken, door de benen van de tegenstander voortdurend onderuit te schoppen, enzovoorts;
No Mui ('de tweede deur'; het begrip 'deuren' verwijst naar de gevechtsafstands-indeling van eerste t/m derde deur) onderwijst het continu aanvallen op 'halve afstand', n.l. de elleboog van de tegenstander;
Kiu Liu ('negen richtingen') onderwijst het razendsnel wisselen van linker- naar rechterzijde en omgekeerd terwijl dwingend, en voorwaarts opdringend, contact met de tegenstander (jinbu) intact blijft;
Tju Tjong (wschl. 'zware handen') specialiseert de beoefenaar in het voortdurend dwingend en opdringend contact houden met de tegenstander d.m.v. 'zware handen';
Kwan Yin Tha Lian Hoa ('Guanyin slaat de waterlelie') onderricht heel specifiek het gebruik van het eigen gewicht in het geval dat de eigen arm gegrepen wordt;
Eng Tjun Khun No Mui ('de held hamert de tweede deur') legt zich speciaal toe op het krachtig bevrijden van de eigen elleboog en het tegelijkertijd aanvallen van de 'tweede deur', de elleboog dus, van de tegenstander.
De vormen worden eerst geleerd tot ze vloeiend en toch krachtig uitgevoerd kunnen worden; vervolgens worden de handelingen door middel van partneroefeningen bestudeerd, en de aangeleerde vaardigheden worden vervolgens geïncorporeerd in het eerder geleerde gevechtsspel.
Hoewel de training zich grotendeels concentreert rond het zich eigenmaken van vaardigheid in de vijf stap-groepen heeft vormbeoefening een belangrijke toegevoegde waarde. Enerzijds onderwijzen de vormen natuurlijk de vloeiende lijnen volgens welke Tit Khun beweegt, ze trainen de specifieke power, enzovoorts; anderzijds heeft elk van de zes vormen een eigen 'verborgen' les:
Lo Seng (precieze betekenis van de naam onbekend, maar het is waarschijnlijk iets met 'vallen') onderwijst het continu uit balans houden van het zwaartepunt van de tegenstander door pressie, door te trekken, door de benen van de tegenstander voortdurend onderuit te schoppen, enzovoorts;
No Mui ('de tweede deur'; het begrip 'deuren' verwijst naar de gevechtsafstands-indeling van eerste t/m derde deur) onderwijst het continu aanvallen op 'halve afstand', n.l. de elleboog van de tegenstander;
Kiu Liu ('negen richtingen') onderwijst het razendsnel wisselen van linker- naar rechterzijde en omgekeerd terwijl dwingend, en voorwaarts opdringend, contact met de tegenstander (jinbu) intact blijft;
Tju Tjong (wschl. 'zware handen') specialiseert de beoefenaar in het voortdurend dwingend en opdringend contact houden met de tegenstander d.m.v. 'zware handen';
Kwan Yin Tha Lian Hoa ('Guanyin slaat de waterlelie') onderricht heel specifiek het gebruik van het eigen gewicht in het geval dat de eigen arm gegrepen wordt;
Eng Tjun Khun No Mui ('de held hamert de tweede deur') legt zich speciaal toe op het krachtig bevrijden van de eigen elleboog en het tegelijkertijd aanvallen van de 'tweede deur', de elleboog dus, van de tegenstander.
De vormen worden eerst geleerd tot ze vloeiend en toch krachtig uitgevoerd kunnen worden; vervolgens worden de handelingen door middel van partneroefeningen bestudeerd, en de aangeleerde vaardigheden worden vervolgens geïncorporeerd in het eerder geleerde gevechtsspel.
DE LESSEN
Tit Khun leent zich niet voor grootschalige verspreiding. De trainingen zijn zwaar en 'saai' (in de zin van: "weinig variatie en veel, héél veel, herhaling"), het duurt járen voor iemand enige basisvaardigheid heeft opgebouwd en het onderwijs verloopt op individuele basis. Een leraar moet zich daarvoor intensief richten op een beperkt aantal leerlingen. Vandaar uiteraard dat het altijd een familiestijl is geweest waarin kinderen de kunst van hun vader leerden.
Zelf heb ik geen kinderen en daarom deel ik 'mijn' Tit Khun met een aantal vrienden, mensen die ik al jaren ken.
Tit Khun leent zich niet voor grootschalige verspreiding. De trainingen zijn zwaar en 'saai' (in de zin van: "weinig variatie en veel, héél veel, herhaling"), het duurt járen voor iemand enige basisvaardigheid heeft opgebouwd en het onderwijs verloopt op individuele basis. Een leraar moet zich daarvoor intensief richten op een beperkt aantal leerlingen. Vandaar uiteraard dat het altijd een familiestijl is geweest waarin kinderen de kunst van hun vader leerden.
Zelf heb ik geen kinderen en daarom deel ik 'mijn' Tit Khun met een aantal vrienden, mensen die ik al jaren ken.
INTERESSE?
Neem dan even contact op! Dat kan door ons te mailen.
Ik hoop je snel te mogen ontmoeten!
Neem dan even contact op! Dat kan door ons te mailen.
Ik hoop je snel te mogen ontmoeten!
Lees HIER meer over de achtergrond van Tit Khun
